top of page

Mekân ve mülkiyet

56 dakika önce
10 dakikada okunur

Cansu Çakar’ın Kiracı başlıklı kişisel sergisi, 7 Kasım - 12 Aralık 2026 tarihleri arasında .artsümer’de gerçekleşiyor. Sanatçıyla barınma ve üretim koşullarından yola çıkarak mülkiyet ilişkilerinin, tarihsel anlatıların ve coğrafyaya yüklenen politik anlamların resimlerinde nasıl bir araya geldiğini, kişisel hafıza ile toplumsal meseleler arasında kurduğu bağlantıları konuştuk


Röportaj: Necmi Sönmez



Cansu Çakar. Fotoğraf: Kayhan Kaygusuz


Çalışmalarını uzun süreden beri ilgiyle izlediğim Cansu Çakar’la .artsümer’deki son kişisel sergisi üstüne yazılı bir söyleşi gerçekleştirdik. Nedendir bilmiyorum, yaş ilerleyince bazı konularda, bir noktadan geriye dönüp bakma duygusu da güçleniyor. Cansu’yu ilk kez 2010’da Büyük Kardıçalı Han’daki atölyesinde tanımıştım. Aradan geçen 16 yıldan sonra güncel sergiye ismini veren çalışmanın çıkış noktası da bu küçük mekân. Gel zaman git zaman Cansu’yu birçok atölyesinde ziyaret ettim. Acı, tatlı, kızgın paylaştıklarımız oldu. Serginin hayatın geçtiği alanlarla, sanatın üretildiği mekânlara “sızan” yönleri üstüne eğilmeye çalıştık. 




Cansu Çakar, Kiracı, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 70x120 cm


Yeni kişisel serginin ismi Kiracı. Bunu okur okumaz aklıma Cihat Burak’ın kendini anlatırken ironik bir eleştiriyle kullandığı, “kendi içinde kiracı olmak” benzetmesi geldi. Bu çarpıcı isim nasıl ortaya çıktı? 

İlk sorudan seninle sohbetin ne değerli olduğunu hissettirdiğin için teşekkür ederim. Doğruyu söylemek gerekirse Cihat Burak’ın “kendi içinde kiracı olmak” benzetmesinden haberim yoktu ama ancak bu kadar sade, maneviyat yükünü dini bir yerden hissettirmeden söylenebilirmiş. Serginin ismini belirttiğimden beri çevremde sarkastik tonlamayla “hepimiz bu dünyada kiracı değil miyiz zaten” yorumunu o kadar aldım ki belki de yanlış bir isim seçtim güvensizliğine kaptırdım kendimi zaman zaman. Öncelikle Kiracı ismi sergide bir çalışmanın da başlığı, en başından sergiyi bu şekilde kurguladım diyebilirim. Kiracı diye bir iş yapacağıma ve serginin isminin de Kiracı olacağına karar vermem iki sene önceye dayanıyor. 

Gayet kişisel bir emlak problemi yaşarken düşünmeye başladım bu başlığı. Çok temel bir ihtiyacını bu kadar zorlanarak karşılamaya çalışmak biricik hayatında insanı onur kırıcı bir noktaya getiriyor. Resimlerim bu hayal kırıklığı üzerine çok düşünmese de başlığı bu yönde kurmak içimdeki o zehri akıtabilir diye düşündüm o ara. Sonra bu senenin başlarında karşıma Josh Kline’ın dünya sanat ortamına bomba gibi fırlattığı, okurken aşırı keyif aldığım New York Real Estate and the Ruin of American Art başlıklı yazısı çıktı. Özellikle 60’lar ve 70’lerde, tabii Andy Warhol’un The Factory (Fabrika) adlı atölyesiyle de iyice popüler olan endüstriyel sanayi bölgesindeki yüksek tavanlı mekânların şehir merkezine göre daha ucuz ve özgürce işgal edilebilir olduğu açığa çıktı. Bu durum sanatçıların sahip olduğu alanın büyük ölçekli hareketler ve eserler yaratmak için ne kadar önemli olduğunu gösterdi. Şimdilerde ise durum şuna döndü: Sanatçı hala endüstriyel, boş/espas yerlere ihtiyaç duyarken sanatın hype’ı ile eğlence sektörü de, lüks tüketim de bu yerlere ihtiyaç duyar oldu. Bizim hiçbir sanat örüntüsünü yakalayamadığımız canım İzmirimizde bile Darağaç bunu istemese de, kendini karşı pozisyonda tanımlasa da seneler içinde yaptı. Kira yüzünden başka bir yerde çalışamayan sanatçı, kendi evindeki bir odada, masada ne yapabiliyorsa onu yapar ama sen sanatçıdan hala büyük ölçekli, mekânla ilişki kuran, kapsamlı işler bekliyorsun. Oysa üretimin gerçekleştiği koşullar giderek daralırken, sanatçının bu beklentiyi hangi imkânlarla karşılayabileceğini de sormak gerekiyor. Belki de 60’larda ve 70’lerde ortaya çıkan kavramsal sanatın, mekânı, malzemeyi ve üretim biçimlerini dönüştüren o radikal çıkışlarını bugünün koşullarında yeniden beklemek pek anlamlı değil. Çünkü o dönemin deneysel üretimini mümkün kılan mekânsal ve ekonomik koşullar artık mevcut değil. Sanatçıdan hala o ölçekte bir özgürlük ve deney beklerken, bu özgürlüğün maddi zeminini giderek ortadan kaldırıyoruz. İşte tam olarak bunları düşünürken serginin başlığını kesinleştirdim.

Bir tane de maraschino kirazı koymak isterim bu fikre: Roland Topor’un Kiracı’sı. (Polanski’nin değil, Topor’un Kiracı’sı) Topor’un yazarlığının önünde, yanında, her yerinde duran görsel sanatı o kadar kaleminde ki… Kitaptaki iç dünya ile mekânsal algının betimlemeleri büyük bir ilham kaynağı oldu sürecimde.



Cansu Çakar, Kiracı, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 38x50 cm


İzlediğim kadarıyla belli diziler halinde çalışarak, kendi yaşamına da gönderme yapan imgeler yumağı üstünden ilerliyorsun. Yeni resimlerinde daha önce ayak basmadığın farklı coğrafyalardan bahsetmek mümkün mü? 

Evet, mümkün. Gitmediğim yerler hakkında görsel bir şeyler tasarlarken hep geriliyorum, o yüzden daha çok okuyup daha çok bilgileniyorum orası hakkında. Oysa gidip gördüğüm yerleri çalışırken daha az bilgi ile yola çıkabiliyorum. Bir yandan da ikircikli bir hissiyat bırakıyor insanda gidilmeyen yerler hakkında üretim yapmak. Belki pek de doğru değil, bilemiyorum fakat eğitimini aldığım geleneğe atıf yaparsak “Doğu gördüğünü değil bildiğini resmeder” ifadesi bir dayanak olabilir. Sergide özellikle bir çalışma görmediğim bir yeri içeriyor. Van’ın Gevaş ilçesinde bulunan Halime Hatun Kümbeti. Fakat resim düz bir şekilde kümbeti değil 2007 yılında kümbetin arkasına inşa edilen pembe kız öğrenci yurdunu ve yapının siluetinin bozulmuş olmasına yönelik gelen tepkilerle 2022 yılında yıkılmasını konu alıyor. Bana bu resmi yaptıran, 1335 yılında Selçuklu hükümdarının kızına yaptırdığı mezarın arkasındaki kız yurdunun 2022’de yıkılması. Beni asıl düşündüren ise bu olayın yıkımla sona ermemesi, kümbetin arkasına inşa edilen yurdun tarihi yapının siluetini bozduğu gerekçesiyle yıkılması. Elbette koruma adına atılmış bir adım olarak okunabilir fakat kız yurdunun nereye taşındığını, orada kalan öğrencilerin nasıl bir yere yerleştirildiğini bilmiyoruz. Bir yapının siluetini kurtarırken onun ardındaki güncel barınma ihtiyacını ne ölçüde hesaba katıyoruz? Öte yandan, yurdun mimarisi de başlı başına düşündürücü; küçük pencereleri, gün ışığını neredeyse içeri almayan cepheleri ve birbirinin tekrarı olan TOKİ estetiğiyle kadınların barınmasına ayrılmış bir mekânın nasıl bir yaşam vadettiğini sorgulatıyor. 

Çalışmamdaki asıl hikâye, tüm bunların bir kadının anısını yaşatmak üzere 1335 yılında yaptırılmış bir mezarın hemen arkasında gerçekleşmesi. Geçmişte bir kadının mezarı için inşa edilen mimari ile bugün yaşayan kadınlara sunulan barınma mimarisi arasında tuhaf bir karşıtlık var. Bahsettiğim iş benim için biraz da bu karşıtlığın, koruma ve yıkım kararlarının, tarihi miras ile güncel yaşam hakkının birbirine karıştığı yerde duruyor.


Konu coğrafyadan açılmışken, yaşadığın İzmir’in de içinde olduğu Ege bölgesindeki sosyo-kültürel olguları içine alan Dodekanes dizisinden de konuşmamız gerekli. Bu 12 adayı büyüteç altına alırken özellikle peşinde olduğun olgular, kavramlar nelerdi? 

Aslında bu serinin başlangıcı malzemeyle ilgili bir heyecana dayanıyor. Butik ölçekte kenevir materyalleri ve tuğla benzeri modüler parçalar üreten küçük bir atölyenin üretiminden arta kalan kenevir liflerinden el yapımı kâğıtlar üzerine çalıştım Dodekanes’de. Çok kıymetli dostlarım Değer ve Hasan bu kâğıtlardan bana getirdiklerinde inanılmaz heyecanlandım. Hem malzemenin dokusu hem de üretim sürecinin kendisi beni çok etkiledi. Üstelik bana getirdikleri kâğıtlar 12 taneydi ve birbirlerinden farklı boyutlardaydılar. Benim böyle bir talebim olmamıştı, yani 12 sayısı en başından beri malzemenin kendi içinden gelen bir tesadüftü.

Çocukken izlediğim bir dizi vesilesiyle de Herkül’ün 12 görevi olduğuna aşinaydım. Mardin’de bienal hengamesinden bir kenara kaçıp özlem giderirken biricik arkadaşım İlayda Tunca ile sohbetimiz sırasında adalar üzerine konuşmaya başladık. İlayda Çanakkale’den bir gözle, farklı biçimlerde dolaşımda olan bazı jeopolitik komplo anlatılarını paylaştı benimle. Kafamda birbirinden bağımsız duran şeyler bir anda birleşmeye başladı. Herkül'ün 12 görevi, On İki Ada'nın isimlendirilmesindeki politik tarih ve bugünün Ege'sinde dolaşan mülkiyet ve güvenlik meseleleri arasında tuhaf bir örüntü… 

On İki Ada isminin aslında coğrafi bir sayıma dayanmadığını öğrenmek de ilginçti. Dodekanes bölgesinde 15 büyük ada ve bunların çevresinde çok sayıda küçük ada ile kayalık bulunuyor. 12 sayısı ise bölgenin tarihsel ve politik geçmişinden geliyor. Özellikle Osmanlı dönemindeki kullanımı ve sonrasında İtalyan işgaliyle kazandığı anlam ilgimi çekti. Üstelik anne tarafından İstanköy mübadili bir aileden geliyorum; dolayısıyla bu coğrafyayla aramda araştırmanın ötesinde, aile geçmişime uzanan kişisel bir bağ da var. Böylece elimdeki 12 kâğıtla bu coğrafya arasında beklenmedik bir bağlantı kurmuş oldum.

İlayda'nın anlattığı komplo anlatısının beni etkileyen tarafı da buydu. Küçük ada ve kara parçalarının egemenlik meselesinden bağımsız olarak özel mülkiyet ve emlak değeri üzerinden el değiştirebilmesi, bunların stratejik konumlarıyla birlikte düşünüldüğünde Ege'de nasıl bir güç ilişkisi yaratabileceği üzerine kurulan bir anlatı görülüyor. Özellikle Çanakkale'den İzmir'e uzanan kıyı hattının ve bu hattın karşısındaki ada coğrafyasının, küçük toprak parçalarının mülkiyeti üzerinden nasıl bir stratejik haritaya dönüşebileceği fikri beni düşündürdü. Burada doğrulanmış bir plandan değil, gerçek mülkiyet ve coğrafya meselelerinden yola çıkan spekülatif bir anlatıdan söz ediyorum.

Bir yanda tatil kartpostallarını, turistik haritaları, hediyelik eşya dükkanlarında karşılaştığımız sevimli ada illüstrasyonlarını çağrıştıran bir dünya, diğer yanda egemenlik, mülkiyet, strateji ve tarihsel çatışmalarla örülü bir coğrafya var.

Bu nedenle işler tek tek adaların coğrafi ya da tarihsel tehlikesini ele veren resimler değil. Hatta görsel olarak oldukça masum ve yüzeysel, turistik haritalara ve hediyelik eşya estetiğine yakın duruyorlar. Her bir adayı kendi başına ele alırken, bir yandan da hepsinin arasında görünmeyen bir bağlantı kurmaya çalıştım. İmgeler arasında bağlantılar kurma ve farklı zamanlara ait motiflerin beklenmedik biçimlerde bir araya gelmesi üzerine düşünürken, Aby Warburg'un görsel hafıza yaklaşımını hatırladım. Tabii bunu bilinçli bir yöntemden çok sezgisel bir yakınlık olarak söyleyebilirim. 

Bir noktadan sonra 12 kâğıt, Herkül'ün 12 görevi ve On İki Ada'nın tarihsel adı benim için tatlı bir tesadüfler zincirine dönüştü. Belki de bu kadar farklı şeyin aynı sayıda buluşmasına biraz fazla anlam yüklüyorum. Ama güncel bilgi akışının bu kadar hızlı olduğu bir zamanda hepimizin zihninde böyle örüntüler oluştuğunu düşünüyorum. Bir haberden diğerine, bir tarihsel bilgiden bir komplo teorisine geçerken bazen meselenin asıl çekirdeğine ulaşamadan çok sayıda bağlantı kuruyor, sonra da bu bağlantıların içinde yüzeyde kalabiliyoruz. Biraz tarih, biraz mitoloji, biraz jeopolitika, biraz turistik imgelem... Tüm bu parçaların bir araya gelerek nasıl bir örüntü oluşturabileceğini merak ettim. Belki de resimlerde görünmeyen şey, onları bir arada tutan asıl mesele.



Soldan sağa, yukarıdan aşağıya; Cansu Çakar, Simi, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 15x21 cm

Cansu Çakar, Leros, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 21x29 cm Cansu Çakar, Kalimnos, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 21x29 cm

Cansu Çakar, Rodos, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 29x41 cm


İlginç detaylar var bu dizide. Simi adasının balık kılçığına benzemesi, Leros’un etrafındaki deniz yılanları, Kalimnos’taki keçiler, Rodos’taki domuzlar... Bildiğim kadarıyla bunlar adaların karakteristikleri değil, senin ön plana çıkardığın imgesel olgular. Burada her kapı ister istemez mitolojik çağrışımlara açılmıyor mu?  

Evet, aslında her adayı çalışırken biraz böyle bir çağrışım zincirinin peşinden gittim. Örneğin Simi'nin biçiminin balık kılçığını andırması beni bu imgeye götürdü. Tilos'un tarih öncesinde yaşamış cüce filleri, Leros'un askeri geçmişi ve akıl hastanesiyle ilişkilendirdiğim panoptik bakış, yılanın hem tehdit hem de tıpla kurduğu ilişki, Kasos'un kayıp denizcilerinden hareketle düşündüğüm dev kalamar bunlardan bazıları. İstanköy'e ise anne tarafından gelen aile bağım nedeniyle ister istemez daha kişisel bir yerden yaklaştım; orada ev ve yuva fikri etrafında bir imgelem geliştirdim. Karpathos'un haritadaki biçiminin bir kılıcı andırması bana savunma ve koruma fikrini düşündürdü. Kalimnos'ta ise adanın keçileriyle tarihsel sünger avcılığı geleneğini, süngerimsi ve gözenekli bir yüzey fikri üzerinden bir araya getirdim. Mitoloji de bütün bu imgelerin arka planında ister istemez dolaşıyor. Rodos'un Helios'la, Kos'un Asklepios kültüyle, Nisyros'un ise Poseidon ve dev Polybotes'in mücadelesiyle ilişkili anlatıları var. Özellikle Nisyros'un, Poseidon'un dev Polybotes'in üzerine fırlattığı bir kara parçasından oluştuğuna dair hikâyeyi seviyorum. Bir adanın mitolojik bir mücadelenin geride bıraktığı fiziksel bir parçaya dönüşmesi oldukça ilginç. Her resmin belirli bir mitolojik hikâyeyi anlattığını söyleyemem ama bu tür anlatılar coğrafyaya bakışımı etkiliyor.

Bu imgelerin sunum biçimi de benim için en az kendileri kadar önemliydi. İşleri klasik anlamda çerçevelenmiş resimler olarak sunmak yerine, çerçevenin biçimini bozarak neredeyse birer külçe ya da takoz gibi duran parçalar olarak düşündüm. Her adanın kendi başına bir obje gibi var olmasını istedim. Çünkü adaları yalnızca coğrafi oluşumlar olarak değil, aynı zamanda mülkiyet üzerinden alınıp satılabilen, el değiştirebilen maddi parçalar olarak da düşünüyorum. Denizin ortasında duran küçücük bir kaya parçasının bile bir mülkiyet nesnesine dönüşebilmesi fikri, işlerin fiziksel sunumunda da karşılık bulsun istedim. Tabii bu imgelerin turistik yerlerde karşılaştığımız hediyelik eşyalara, kartpostallara ve üzerlerine basılmış küçük ada haritalarına benzeyen tarafı da onları ziyadesiyle objeleştirdi. Dolayısıyla ortaya çıkan şey ne tam anlamıyla bir mitoloji illüstrasyonu ne de bir ada haritası. Daha çok coğrafya, doğa tarihi, mitoloji, kişisel hafıza ve turistik imgelemin birbirine karıştığı, biraz da kendi kendime kurduğum bir görsel folklor diyebilirim. Bu nedenle imgelerin tek ve kesin bir okumaya izin vermediğini düşünüyorum. Belki de bu seri, işlerim arasında birbirleriyle görünürde hiçbir ilgisi olmayan imgeleri yan yana getirmekten çekinmediğim üretimlerimden biri. Alakasızlıkların içinde beklenmedik bağlar kurmak, birbirinden uzak hikâyeleri bir araya getirerek bu alt metinleri hiç bilmeden kendi anlamını oluşturmak da izleyiciye kalıyor.



Cansu Çakar, Avrat Taşı, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 70x100 cm


Çok katmanlı Konstantinopolis-İstanbul kent haritasında Arcadius Stünu-Avrat Taşı’nı konu olarak seçmenin nedenleri arasında farklı bir tarihsel-güncel okuma geliştirme çabası olduğunu söylenebilir mi?

Farklı bir tarihsel/güncel okuma mı bilmiyorum ama o sütun orada öyle sıkışmış ki… Sıkışsın ama doğru sıkışsın. Yanındaki Osmanlı binasından girişi ile koruma demirlerinin arkasında bir levhası, künyesi bile olmadan duruyor. Onu birkaç metre öteden ya da dibinden 5 -10 dakika izlemek istesem duracak yerimin olmamasından, çevresinde oturacak bir bankın olmamasından İstanbul doğumlu bir kadın olarak esef duyuyorum. Arcadius Sütunu’nu Özcan Yüksek’in İstanbul’un Tılsımları isimli çok değerli kitabında bir tılsım olarak okuduğumda betimlemek istediğimi keşfettim ve sonrasında araştırmalarımı yaparken Avrat kelimesinin etimolojik damarı kafamı epey kurcaladı. Avrat kelimesinin kökeninde Arapça “awra” bulunuyor; kelime, “örtülmesi veya gizlenmesi gereken şey” ve “kusurlu” anlamlarıyla ilişkili. Bunun coğrafyamızda metalaşmış bir kadın anlamı taşıması hoşuma gitmiyor. Üstelik Arcadius Sütunu forumun merkezinde ve  Osmanlı döneminde forum özelliğini yitirmeyen bir bölge. Sütun çevresinde kurulan ve Avrat Pazarı olarak bilinen, kadınların üretici ve alıcı-satıcı olarak kent ekonomisine katıldığı özel bir alan var. Osmanlı kentinde kamusal alan cami ve pazarlardan ibaret zaten. Kadınların kamusal yaşamdan büyük ölçüde dışlandığı bir düzen içinde Avrat Pazarı’nın varoluşu ne kadar değerli, niş bir örnekken “avrat” kelimesi zaman içinde farklı biçimlerde yorumlanmış; sütun ve çevresine ilişkin olumsuz ve spekülatif anlatılar üretilmiş. Özellikle bölgeyi ziyaret eden seyyahların güncelerinde Avrat Pazarı, kadın veya köle pazarı olarak yalan yanlış tasvir edilmiş; bu yorumlar zamanla tekrarlanarak tarihsel bir bilgi gibi uzun bir süre aktarılmış. Özetle bu okumalar sayesinde çıkardığım bir çalışma diyebiliriz Avrat Taşı için.



Cansu Çakar, Maden, 2026, Kâğıt üzerine suluboya, 33x140 cm


Galerinin gönderdiği imgeler arasında Maden isimli çalışma özellikle ilgimi çekti. Bu pek bilinen bir madene benzemiyor açıkçası. Gönderme yaptığın kavramlar, imgeler hakkında bilgi vermen mümkün mü?  

Maden isimli çalışma benim için oldukça hassas bir meseleye temas ediyor. Bir yanda yaşanan maden kazaları ile yitirdiklerimizi, madencilerin hak mücadelelerini, imzacısı olduğumuz dayanışma çağrılarını, öte yandan madencilik faaliyetlerinin yarattığı ekolojik ve toplumsal tahribatını düşünüyorum. Buna karşılık resimde kurduğum dünya, oldukça naif, renkli bir jelibon madeni. Bu iki gerçeklik arasındaki mesafeyi kurarken zaman zaman kendi imgelemimden de şüphe ediyorum. Böylesine ciddi bir konuyu bu kadar absürt bir görsel dile tercüme etmek, meselenin ağırlığına haksızlık mı ediyor, yoksa tam da bu karşıtlık üzerinden bir şey anlatabilir miyim? Açıkçası bu sorunun kesin cevabından emin değilim. Hayali bir jelibon madeninin milyarlarca dolarlık bir rezerv olarak haberleştirilmesi ve bunun gerçek sanılması, benim için yalnızca iç burkan bir cehalet örneği değil, gerçeklikle kurgu arasındaki mesafenin, hatta farklı zihniyetlerin dünyayı algılama biçimleri arasındaki uçurumun da bir göstergesi. Bir tarafta yerin altından çıkarılacak kaynakları sadece ekonomik değer ve rezerv olarak gören bir anlayış, diğer tarafta bu faaliyetlerin bedelini emeğiyle, bedeniyle ve yaşadığı çevreyle ödeyen insanlar var.

Madenler etrafında gelişen felaketler hiç peşimizi bırakmıyor. 2014 Soma Katliamı sonrasında hiç durulmayan, hak, hukuk işgalleriyle günümüze kadar devam eden açık bir yara konu. Senin öteden beri konuya olan hassasiyetini bilerek, kurguladığın karşıtlık hakkında daha detaylı konuşmak isterim.

Maden’i yaptığım Temmuz ayında Başaran Aksu’nun Ruhu Olan Yollar kitabını okuyordum. Kitapta E. İrem Az’ın sunuşunda aktardığı “ruhu olan yol” tarifi beni çok etkiledi. Aksu, iki işçi toplantısı arasında yeterince zaman varsa ana yollar yerine orman ve dağ yollarına saparak, ara yollardan gitme isteğini ve pratiğini böyle tanımlıyor. Bu yolları kullanmak, bir yere en kısa sürede ulaşmaktan ziyade yol boyunca karşılaşılan şeylere dikkat etmeyi, doğayla temas etmeyi, durup bakmayı ve dinlemeyi mümkün kılıyor. Sergi hazırlığına başladığımız zamandan açılışa kadar geçen süreçte Başaran Aksu’nun işçilerle dayanışma ve hak arama mücadelesi nedeniyle defalarca gözaltına alınmasını, ardından tutuklanmasını ve 4 Eylül’de tahliye edilmesini takip ettim. Bu kısa süre içinde bütün bunların tekrar tekrar yaşanması, gözümüzün önündeki bu gerçekliğin ne kadar absürt olduğunu gösteriyordu. Sanırım Maden işinde kurduğum karşıtlık da biraz bu noktada duruyor. Daha önce belirttiğim gibi bir tarafta yerin altındaki kaynakları ekonomik değer ve rezerv olarak gören bir anlayış, diğer tarafta bu faaliyetlerin bedelini emeğiyle, bedeniyle ve yaşadığı çevreyle ödeyen insanlar var. Jelibon madeni, bu iki dünya arasındaki hiç kapanmayacak mesafeyi görünür kılmanın bir yolu.


Yorumlar


Bu gönderiye yorum yapmak artık mümkün değil. Daha fazla bilgi için site sahibiyle iletişime geçin.

Bütün yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir. Yazı ve fotoğrafların tüm hakları Unlimited’a aittir. İzinsiz alıntı yapılamaz.

All content is the sole responsibility of the authors. All rights to the texts and images belong to Unlimited.

No part of this publication may be reproduced or quoted without permission.

Unlimited Publications

Meşrutiyet Caddesi No: 67 Kat: 1 Beyoğlu İstanbul Turkey

Follow us

  • Black Instagram Icon
bottom of page